De zin van ziek zijn - Signalen en betekenis van ziekten

Acupunctuur, homeopathie, iriscopie, aromatherapie, yoga, e.d.

Moderators: Anne, renhoek

Post Reply
User avatar
Anne
Posts: 562
Joined: Wed, 11 07 2007, 18:53

De zin van ziek zijn - Signalen en betekenis van ziekten

Post by Anne » Fri, 30 09 2011, 12:21

De zin van ziek zijn - Signalen en betekenis van ziekten
Image
'Dit is een ongemakkelijk boek, want het ontneemt de mens de mogelijkheid zijn ziekte te gebruiken als een alibi voor zijn onopgeloste problemen', zeggen de auteurs in hun voorwoord. Ze willen duidelijk maken dat ziekten verschijningsvormen zijn van één grote ziekte, die onlosmakelijk verbonden is met het ongelukkig zijn van de mens. Symptomen zijn lichamelijke verschijnselen waarin, psychische conflicten tot uitdrukking komen. Hoofdpijn, infectie, stress, maagklachten en impotentie geven ons signalen door uit het rijk der psyche. Ziekte-uitingen zijn beelden die we moeten verklaren en waarvan we de betekenis onder ogen moeten zien. Dit boek bestaat uit twee delen. In het eerste gaan de schrijvers in op de achtergronden en filosofie van het ziek zijn en beter worden. In het tweede gedeelte beschrijven ze de meest voorkomende ziektesymptomen, de mogelijke oorzaken, met welke gevoelens en activiteiten ze corresponderen en wat we eraan kunnen doen. De samenhang van lichamelijke klachten en psychische problemen zal velen choqueren; toch zullen we de confrontatie moeten aangaan, willen we aan onze genezing kunnen werken. Ons wordt een nieuwe zienswijze geleerd, waarmee we zelf symptomen kunnen interpreteren en als zinvol aanvaarden: ons lot is een uitdaging, onze ziekte een weg om onszelf te vinden, en innerlijk te groeien.

Een aantal maanden geleden liep ik tegen een tweedehands uitgave van dit boek.
Ik was er mee bezig omdat dit misschien iets was om op het forum te zetten
omdat er verschillende ziekten en problemen werden beschreven en hoe de
auteurs daar tegen aan kijken. Er is al eens geschreven over de manier waar
op Christiane Beerlandt tegen ziekten aankijkt en dit boek kan een mooie
aanvulling zijn als het je interesse heeft. Ik wist alleen niet dat ik de hoofd-
stukken die ik op het forum wilde zetten en reeds gedeeltelijk had voorbereid,
zo dicht bij huis zouden komen, namelijk dat ik zelf een hartinfarct zou krijgen
tijdens een paar dagen vakantie in Engeland.
Hieronder, als reactie, de teksten van hoofdstuk 10 - Hart en bloedcirculatie

User avatar
Anne
Posts: 562
Joined: Wed, 11 07 2007, 18:53

Re: De zin van ziek zijn - Signalen en betekenis van ziekten

Post by Anne » Fri, 30 09 2011, 12:23

Uit: De zin van ziek zijn
(Signalen en betekenis van ziekten)
Thorwald Dethlefsen/Rüdiger Dahlke


Hoge bloeddruk - Lage bloeddruk (Hypertentie - Hypotense)

Bloed symboliseert het leven.
Het bloed is 'een heel bijzonder sap' - het is levenssap. Iedere druppel bloed bevat de hele mens - vandaar de grote betekenis van het bloed bij alle magische praktijken. Daarom ook de mogelijkheid om uit een druppel bloed een volledige diagnose op te maken.
De bloeddruk is uitdrukking van de dynamiek van de mens. Hij ontstaat uit het wisselspel tussen gedragingen van het stromende bloed en de gesteldheid van de begrenzende vaatwanden. Wanneer wij naar de bloeddruk kijken moeten wij altijd deze twee antagonistische componenten in het oog houden: het stromende en vloeibare enerzijds en de grenzen trekkende en weerstand biedende vaatwanden anderzijds. Komt het bloed overeen met het eigen wezen, de vaatwanden komen overeen met de grenzen, die richtinggevend zijn voor de ontplooiing van de persoonlijkheid en met de weerstanden tegen deze ontwikkeling.

Een mens met een te lage bloeddruk draagt deze grenzen helemaal niet uit.
Hij probeert niet eens zich te handhaven, maar gaat alle weerstanden uit de weg - hij gaat nooit tot aan de grens. Ontmoet hij een conflict, dan trekt hij zich snel terug - analoog trekt ook zijn bloed zich zover terug, tot hij in on-macht valt. Hij doet dus afstand van alle macht (schijnbaar!), trekt zich en zijn bloed terug en legt zijn verantwoordelijkheid en zichzelf neer. In de onmacht trekt hij zich uit de bewustheid terug in het onbewuste en op die manier heeft hij met alle problemen die op zijn weg komen, niets meer te maken. Hij is er niet eens meer. Een situatie als in een operette, zoals wij die wel kennen: de dame wordt een penibele situatie door haar echtgenoot betrapt - onmiddellijk valt zij in onmacht, waarop alle betrokkenen hun uiterste best doen om haar met behulp- van water, wuivende waaiers en reukzout weer bij bewustzijn te brengen, want wat heeft het fraaiste conflict voor zin, wanneer de hoofdschuldige zich op een ander niveau terugtrekt en op die wijze in één keer alle verantwoordelijkheid neerlegt.

De lage-bloeddruk patiënt kan letterlijk niet staan: hij staat nergens voor in, hij staat nergens achter, hij mist standvastigheid en oprechtheid. Hij legt zich neer bij iedere uitdaging en zijn omgeving moet zijn benen hoog leggen opdat er weer meer bloed naar zijn hoofd, zijn machtscentrum vloeit en hij weer macht over zichzelf krijgt en de verantwoordelijkheid over kan nemen.
Ook de seksualiteit behoort meestal tot de gebieden, die de mens met lage bloeddruk uit de weg gaat, want seksualiteit is zeer afhankelijk van de bloeddruk.

Vaak vinden we bij de lijder aan hypotensie ook nog het beeld van de bloedarmoede (anemie), waarbij het meestal gaat om een tekort aan ijzer in het bloed. Daardoor is de omzetting van de kosmische energie (prana), die wij met de ingeademde lucht opnemen, in het lichaam gerstoord. Anemie wijst op de weigering van het iemand toekomende deel van de levensenergie op te nemen en in eigen energie om te zetten. Ook hier wordt de ziekte gebruikt als alibi voor de eigen passiviteit. De nodige druk ontbreekt.

Alle zinvolle therapeutische maatregelen ter verhoging van de bloeddruk zijn, heel kenmerkend, zonder uitzondering gekoppeld aan inzet van energie, en hun gunstige uitwerking duurt precies even lang als de bereidheid om te ontvangen voorschriften op te volgen: afwassingen, afborstelingen, watertrappen, beweging, trimoefening, toepassing van Kneipp-methoden. Deze maatregelen verhogen de bloeddruk, omdat men iets doet en daardoor levensenergie omzet in eigen werkkracht. Maar hun gunstige uitwerking is voorbij op het moment, waarop men met deze oefeningen ophoudt. Duurzame resultaten kan men slechts verwachten wanneer men zijn innerlijk instelling geheel verandert.

User avatar
Anne
Posts: 562
Joined: Wed, 11 07 2007, 18:53

Re: De zin van ziek zijn - Signalen en betekenis van ziekten

Post by Anne » Fri, 30 09 2011, 12:24

De tegenpool is de te hoge bloeddruk (hypertensie).
Men weet uit experimenteel onderzoek dat de stijging van de polsslag en bloeddruk niet slechts ontstaat bij verhoogde lichamelijke prestatie, maar ook alleen al door eraan te denken. De bloeddruk stijgt eveneens, wanneer men in een gesprek in de buurt van een conflictsituatie komt waarin iemand zich bevindt, maar de druk zakt reeds, wanneer de betrokkene zelf over het conflict praat en op die wijze zijn probleem verbaliseert. Deze uit experimenten verkregen wetenschap vormt een goede grondslag om de achtergrond van de hoge bloeddruk te begrijpen. Wanneer door de permanente gedachte aan een prestatie de bloedcirculatie wordt verhoogd, zonder dat deze prestatie ooit in motorische activiteit wordt omgezet en ontladen, komt het letterlijk tot een ‘permanente druk’.
De mens verwekt in dit geval louter door zijn gedachtenbeeld in zichzelf een permanente opwinding en het circulatiesysteem houdt deze permanente opwinding in stand in de verwachting, dan een omzetting in de daad zal volgen. Ontbreekt deze omzetting dat staat deze mens onder druk.
Nog belangrijker voor ons is het dat dezelfde samenhang ook van toepassing is op het niveau van het conflict. Omdat wij weten dat alleen al het thema van een conflict tot verhoging van druk leidt en ook weer dadelijk zakt wanneer er over gesproken wordt, kunnen wij duidelijk zien dat de lijder aan hoge bloeddruk voortdurend vertoeft in de nabijheid van een conflict, zonder een oplossing te bewerkstelligen. Hij staat naast het conflict, maar neemt voor de oplossing geen enkele verantwoordelijkheid op zich. De fysiologische zin van te hoge bloeddruk ligt juist in een kortstondige levering van een meer energie om taken en conflicten die zich aandienen, beter en energieker te kunnen aanpakken. Wanneer dat gebeurt, verbruikt die aanpak de extra energie en de druk wordt weer normaal. De hoge-bloeddrukpatiënt lost echter zijn conflicten niet op, waardoor de overdruk niet wordt verbruikt. Veel meer vlucht hij in uiterlijke bedrijvigheid en probeert door grote activiteit in de buitenwereld zichzelf en anderen af te leiden van de aansporing om het conflict aan te pakken.

Wij zien dat zowel de mens met te lage bloeddruk, als de mens , met te hoge bloeddruk de hangende conflicten uit de weg gaat; zij gebruiken daarvoor echter een verschillende tactiek. De lage-bloeddrukpatiënt vlucht voor het conflict door zich in het onbewuste terug te trekken, de hoge-bloeddrukpatiënt leidt zichzelf en zijn omgeving van het conflict af door overactiviteit en overtrokken dynamiek. Hij vlucht in het doen.

In overeenstemming met deze polariteit vinden we de lage bloeddruk vaker bij vrouwen, de hoge bloeddruk vaker bij mannen. Bovendien is de hoge druk een aanwijzing voor geremde agressie. De vijandigheid blijft weer steken in een gedachtenbeeld en dus wordt de ter beschikking gestelde energie niet door de handeling ontladen. De mens noemt deze houding zelf-beheersing. De agressieve impuls leidt tot hoge druk, de zelfbeheersing tot contractie van de vaten. Zo kan men de druk onder controle houden. Druk van het bloed en tegendruk van de vaten leiden tot hoge druk. Wij zullen straks zien hoe deze houding van de beheerste agressie ook heel direct in het hartinfarct kan uitlopen.

Wij kennen nog de hypertensie van de ouder wordende mens, die samengaat met verkalking van de vaatwanden. Het vaatsysteem is een systeem dat de overdracht en communicatie moet verzorgen. Wanneer op hogere leeftijd de flexibiliteit en elasticiteit verdwijnen, verstart de communicatie en de eigen druk stijgt.

User avatar
Anne
Posts: 562
Joined: Wed, 11 07 2007, 18:53

Re: De zin van ziek zijn - Signalen en betekenis van ziekten

Post by Anne » Fri, 30 09 2011, 12:26

Het hart

De hartslag is een verregaand autonoom gebeuren, waarop zonder een bepaalde training (bijvoorbeeld biofeedback) de wil geen invloed heeft. Dit sinusvormige ritme is uitdrukking van een strenge norm in het lichaam. Het hartritme lijkt op het ritme van de ademhaling, alleen is bij dit laatste ritme de mogelijkheid om willekeurig in te grijpen wezenlijk groter. De hartslag is een streng geordend, harmonisch ritme. Wanneer bij de zogenaamde ritmestoornissen het hart plotseling overslaat en jaagt, blijkt daaruit een verbreking van die ordening, resp. een ontsporing uit de normatieve harmonie.

Uit de vele zegswijzen en uitdrukkingen, waarin het hart voorkomt, blijkt overduidelijk dat het altijd met emotionele toestanden verbonden is. Een emotie is iets dat de mens uit zijn innerlijk naar buiten brengt, een beweging van het menselijk gemoed naar buiten toe. (Lat. Werkwoord emovere = naar buiten bewegen.)

Men zegt bijvoorbeeld: mijn hart springt op van vreugde – het hart bloedt, of breekt bij zoveel leed – het hart zinkt iemand in de schoenen – het hart klopt mij in de keel – men strijkt met da hand over het hart – men heeft veel, of een warm hart voor iets – men neemt zich iets ter harte – men heeft een hart van goud of steen.
Wanneer bij een mens dit van het verstand onafhankelijke, emotionele gebied ontbreekt, maakt hij een harteloze indruk. Van twee gelieven kunnen wij zeggen, dat zij zijn hart gestolen en hij zijn hart aan haar heeft verloren. In al deze formuleringen is het hart symbool van een centrum in de mens, dat niet door intellect, noch door wil wordt gestuurd.

Het is echter niet een centrum, maar het centrum van het lichaam zonder meer; het ligt ongeveer in het midden, een beetje naar links geschoven, naar de zijde van gevoel (in overeenstemming met de rechterhersenhelft). Het ligt precies daar, waar men heen wijst als men op zichzelf wil wijzen. Het gevoel, en nog verdergaand, de liefde zijn nauw met het hart verbonden, zoals ons die vele zegswijzen al laten zien. Wanneer men van kinderen houdt, heeft men een hart voor kinderen. Wanneer men iemand in zijn hart sluit, opent men zich voor hem en laat hem binnen. Men is een ruimhartig mens, wanneer men zijn hart voor anderen kan openstellen. Zijn pedant is de gesloten, enghartige mens, die de stem van zijn hart niet hoort en geen hartelijke gevoelens kent. Hij zal niemand ooit zijn hart schenken, want dan zou hij zichzelf moeten weggeven; integendeel, hij zorgt er wel voor dat hij zijn hart niet verliest – daarom doet hij alles liever maar halfhartig. De teerhartige mens anderzijds loopt het risico een ander van ganser harte, onbegrensd en oneindig te beminnen.

Deze gevoelens vertonen alle de tendens een richting aan te geven die wegvoert uit de polariteit die grenzen en een einde nodig heeft om overwonnen te worden.
Wij vinden beide mogelijkheden in het hart gesymboliseerd: ons anatomisch hart is door een tussenschot (septum) gescheiden, zoals ook al de hartslag een tweeklank is. Want met de geboorte en de eerste ademhaling, waarmee de mens de polariteit binnengaat, sluit zich reflectorisch het harttussenschot en uit de ene grote kamer en de ene bloedcirculatie ontstaan er plotseling twee; deze tweespaltigheid wordt door de pasgeborenen vaak met vertwijfeling beleefd. Anderzijds geeft het symbool van het hart – zoals ieder kind spontaan zou tekenen – veel meer aan, want de beide ronde kamers lopen toch uit in één punt. Uit de tweeheid groeit het ene. En zo is het hart voor ons ook een symbool van de liefde en de eenheid. Dat bedoelen wij als we zeggen dan een moeder een kind onder haart hart draagt. Anatomisch is deze uitdrukking onzinnig – hier wordt het hart gezien als symbool voor het centrum van liefde en het is dus ook onbelangrijk, dat het anatomisch in de bovenste lichaamshelft ligt, terwijl het kind lager in het lichaam groeit.

User avatar
Anne
Posts: 562
Joined: Wed, 11 07 2007, 18:53

Re: De zin van ziek zijn - Signalen en betekenis van ziekten

Post by Anne » Fri, 30 09 2011, 12:27

Het hart (vervolg)

Men zou ook kunnen zeggen dat de mens twee centra heeft, een boven en een beneden: hoofd en hart, verstand en gevoel. Van een totale, een hele mens verwachten wij dat beide functies aanwezig en in harmonische evenwicht zijn. De pure verstandsmens lijkt eenzijdig en koel. De mens die alleen vanuit zijn gevoel leeft, maakt op ons vaak de indruk dat hij wat onduidelijk en chaotisch is. Pas wanneer beide functies zich over en weer aanvullen en verrijken, hebben wij een ‘all-round’ mens voor ons.
Wij zagen dus uit al die zegswijzen, waarin over het hart gesproken wordt, dat wat het hart uit zijn normale en harmonische maat brengt, altijd een emotie is, of het nu schrik is, die het hart tot jagen of tot stilstand brengt, of vreugde of liefde, die de hartslagen zodanig versnellen, dat men het hart tot in de hals voelt kloppen. Bij de ritmestoornissen van het hart gebeurt hetzelfde, maar de daarmee overeenstemmende emotie is niet te zien. Hier ligt echter het probleem: de ritmestoornissen overvallen de mensen, die zich niet door ‘willekeurige emoties’ uit hun normatief evenwicht laten brengen. Nu gaat het hart als een gek te keer, omdat de mens het niet aandurft om eens ‘gek te worden’ van zijn emoties. Hij houdt zich vast aan zijn verstand en aan de norm, en kan het niet opbrengen zich door gevoelens en emoties uit zijn dagelijks leventje te laten sleuren. Hij wil het harmonische evenwicht van het leven niet door plotselinge emoties laten verontrusten. Maar in die gevallen wordt de emotie somatisch en het hart begint hem te verontrusten. De hartslag ontspoort en dwingt de mens daardoor letterlijk weer naar de stem van zijn hart te luisteren.

Normaal gesproken nemen we onze hartslag niet waar – wij hopen en merken hem pas onder de indruk van een emotie of in het ziektegebeuren. Wij worden ons pas van onze hartslag bewust, wanneer wij opgewonden raken of wanneer iets verandert. Hier hebben wij de voornaamste sleutel voor het begrip van alle hartsymptomen gevonden: hartsymptomen dwingen de mens weer naar zijn hart te luisteren. Hartpatiënten zijn mensen, die slechts naar hun hoofd willen luisteren en in hun leven hun hart te kort doen. Dit gebeuren wordt heel duidelijk bij de mens met een hartfobie.
Onder hartfobie (of hartneurose) verstaat men een somatische niet gegronde angst over de eigen
Hartfunctie, wat tot een ziekelijk overdreven aandacht voor dit gebeuren leidt. De angst voor een hartverlamming is bij de lijder aan een hartneurose zo groot, dat hij bereid is daarom zijn hele leven anders in te richten.
Wanneer wij dit gedrag symbolisch bekijken, zien wij weer eens met een welk grandioze wijsheid en ironie ziekte te werk gaat; de hartfobie dwingt de mens voortdurend op zijn hart te letten en zijn leven geheel aan de behoefte van zijn hart ondergeschikt te maken. Tegelijkertijd leeft hij in voortdurende angst over zijn hart – in de in feite terechte angst namelijk, dat zijn hart op zekere dag stilstaat en hij geen hart meer heeft. De hartfobie dwingt hem het hart weer in het midden van zijn bewustzijn te plaatsen – is het niet om hartelijk te lachen?

Wat zich bij de hartneurose nog in de psyche afspeelt, is bij de angina pectoris al diep in het lichaam gezonken. De kransslagaders zijn verkalkt en vernauwd, waardoor het hart niet meer van genoeg zuurstof en voedingsstoffen wordt voorzien. Er is hier niet veel te interpreteren, want iedereen weet wat men zich moet voorstellen onder een hard geworden of stenen hart. Angina betekent letterlijk engte en angina pectoris dus enghartigheid. Terwijl bij de hartneurose deze vernauwing, deze engte nog direct als angst wordt ervaren, heeft zich bij de angina pectoris deze engte concreet gemanifesteerd. De medische therapie vertoont een originele symboliek: men geeft de patiënt in ernstige gevallen nitroglycerinetabletjes (bijvoorbeeld nitrobaat) – springstof dus!
Daarmee laat men de engte springen om in het leven van de zieke het hart weer ruimte te verschaffen. De angst is de patiënt om het hart geslagen – terecht!

Maar toch verstaan nog zoveel mensen de aan hen gestelde eis niet.
Wanneer de angst voor het gevoel zo groot is geworden, dan men alleen nog maar de absolute norm vertrouwt, laat men bij zichzelf een pacemaker, een kunstmatige gangmaker, inbouwen. Zo wordt het levend ritme vervangen door een instrument dat de maat aangeeft (maat verhoudt zich tot ritme als dood tot levend!). Wat tot dan toe het gevoel deed, wordt nu door een machine overgenomen. Men verliest weliswaar de flexibiliteit en het aanpassingsvermogen van het hartritme, maar in ruil daardoor zijn er ook geen bedreigende sprongen meer van een levend hart. Wie een ‘ver-engd’ hart heeft, is het slachtoffer geworden van de eigen egokrachten en machtswil.

Iedereen weet dat een te hoge bloeddruk een gunstige voorwaarde vormt voor een hartinfarct. Wij zagen al dat de hypertensiepatiënt iemand is, die zijn agressies door zelfbeheersing onderdrukt. Deze stuwing van agressieve energie ontlaadt zich bij het hartinfarct: het verscheurt hem het hart. De hartslag is de som van alle niet uitgedeelde slagen. In het hartinfarct kan de mens op indrukwekkende wijze de oeroude wijsheid ervaren, dat de overwaardering van de egokrachten en de dominantie van de wil ons afsnijden van het stromende leven. Alleen het hard geworden hart kan breken!


HARTZIEKTEN

Bij stoornissen en ziekten van het hart moet men zich afvragen:
1. Zijn bij mij hoofd en hart, verstand en gevoel in een harmonisch evenwicht?
2. Geef ik mijn gevoelens de ruimte en durf ik ze ook te uiten?
3. Leef en bemin ik van ganser harte of eerder halfhartig?
4. Wordt mijn leven door een levend ritme gedragen of dwing ik het in het keurslijf van een strakke maat.
5. Bestaat er in mijn leven nog springstof en conflictstof?
6. Luister ik naar de stem van mijn hart?

Post Reply